مطالعه‌ای که در نشست سالانه‌ی ۲۰۲۶ انجمن یائسگی (The Menopause Society) ارائه شد و هنوز در مجله‌ی داوری‌شده منتشر نشده، ۳٬۸۵۵ زن با میانگین سن ۵۷ سال و میانگین نمایه‌ی توده‌ی بدنی ۳۶ را بررسی کرد. ۲٬۳۷۹ نفر داروهای سماگلوتاید (Ozempic و Wegovy) و ۱٬۴۷۶ نفر تیرزپاتاید (Mounjaro و Zepbound) مصرف می‌کردند.
در گروه سماگلوتاید، زنانی که هورمون‌درمانی یائسگی (MHT) هم داشتند، در ماه نهم کاهش وزن معنادارًا بیشتری نسبت به گروه بدون MHT داشتند و این تفاوت در ماه‌های ۱۲ و ۱۵ و پیگیری نهایی ادامه یافت. افراد MHT احتمال بیشتری داشتند به کاهش تا ۳۰ درصد وزن کل بدن برسند. در گروه تیرزپاتاید، MHT در ماه سوم کاهش وزن اندکی بیشتر داد و در پیگیری نهایی احتمال رسیدن به کاهش بیش از ۵ درصد بیشتر بود، اما در زمان‌های بعدی تفاوت معناداری نبود.
دکتر بتول هاتیپوغلو (Betul Hatipoglu) از مرکز دیابت و چاقی بیمارستان‌های دانشگاهی کلیولند، که در مطالعه نقشی نداشت، یافته‌ها را دلگرم‌کننده خواند اما گفت این ارتباط است و شاهدی برای اضافه کردن هورمون‌درمانی برای افزایش کاهش وزن نیست. او گفت بر پایه‌ی شواهد فعلی «فقط برای بهبود پاسخ کاهش وزن» هورمون‌درمانی را توصیه نمی‌کند، اما زنی که هم علائم آزاردهنده‌ی یائسگی دارد و هم چاقی، می‌تواند هر دو درمان را درنظر بگیرد.
دکتر شری راس (Sherry Ross)، متخصص زنان در سانتا مونیکا که در مطالعه نقشی نداشت، گفت افزایش وزن از شایع‌ترین نگرانی‌های زنان یائسه است و چربی شکمی اضافه خطر دیابت نوع ۲ و بیماری قلبی را بالا می‌برد. او مطالعات تصادفی آینده‌نگر را خواست و گفت هورمون‌درمانی می‌تواند گرگرفتگی، اختلال خواب و تغییر خلق را آرام کند و ورزش و مدیریت وزن را آسان‌تر کند.
برخی داروهای هورمون‌درمانی برای علائم یائسگی مثل گرگرفتگی، تعریق شبانه و خشکی واژن تأیید FDA دارند، اما هیچ‌کدام برای کاهش وزن یا درمان چاقی تأیید نشده است. گزارش نام نویسندگان، طرح مطالعه، نوع و دوز هورمون‌ها، مقادیر دقیق کاهش وزن و عوارض را اعلام نکرده است. تصمیم درمانی باید فردی و با پزشک باشد؛ این مطلب جایگزین مشورت پزشک نیست.
منبع: هلث‌لاین (Healthline)، گزارش ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ نوشته‌ی Mandy French؛ مطالعه‌ی ارائه‌شده در نشست ۲۰۲۶ انجمن یائسگی و هنوز داوری‌نشده