مطالعه‌ای که ۲۳ اکتبر در JAMA Network Open منتشر شد، سرعت راه رفتن و گام‌ها را با خطر مرگ مرتبط می‌داند. داده‌ها از زیرمطالعه‌ی شتاب‌سنج ویتهال دو (Whitehall II) در بریتانیا است و ۴٬۰۶۷ نفر را دربر می‌گیرد؛ بیشتر مرد و با میانگین سن حدود ۶۹ سال (حدود یک‌سوم زن). داده‌ها از ژانویه‌ی ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۱۳ گرفته شد و پیگیری تا اوت ۲۰۲۴ ادامه یافت.
سرعت بالینی با راه رفتن با سرعت معمول روی مسیر ۲٫۴۴ متری، سه بار، سنجیده شد. در زندگی روزمره هم شرکت‌کنندگان ۹ روز پیاپی یک شتاب‌سنج مچی می‌بستند تا آهنگ میانه و صدک ۹۵ام گام‌ها و میانگین گام روزانه ثبت شود. در پیگیری میانه‌ی حدود ۱۲ سال، ۷۳۹ نفر درگذشتند. میانگین سرعت بالینی ۱٫۲ متر بر ثانیه، آهنگ میانه حدود ۷۵ گام در دقیقه و صدک ۹۵ام حدود ۱۱۲ گام در دقیقه بود.
سرعت بالینی و آهنگ زندگی روزمره فقط ضعیف همبسته بودند، اما هرکدام مستقل با مرگ‌ومیر مرتبط بود. به‌ازای هر «افزایش استاندارد» سرعت بالینی، خطر مرگ تعدیل‌شده ۲۳ درصد کمتر بود؛ آهنگ میانه‌ی بالاتر با ۱۷ درصد و آهنگ صدک ۹۵ام با ۱۸ درصد خطر کمتر همراه بود. هر معیار به‌تنهایی قدرت پیش‌بینی متوسطی داشت. ترکیب دو معیار افزایش کوچکی در پیش‌بینی داد که پس از احتساب عوامل دقیق سلامت معنادار نبود.
نها صبهروال (Neha Sabharwal)، فیزیوتراپیست که در مطالعه نقشی نداشت، گفت سرعت راه رفتن نشانه‌ی سلامت کلی است اما راه رفتن سریع‌تر به‌تنهایی طول عمر بیشتر را تضمین نمی‌کند. او گفت کمتر نگران است که کسی از همسایه‌اش سریع‌تر راه برود و بیشتر به این توجه می‌کند که آیا از شش ماه پیش کندتر شده است.
دکتر تئودور استرنج (Theodore Strange) توصیه کرد اگر کندی محسوسی دیده شد، مثلاً تنگی نفس تازه روی پله، با متخصص مشورت شود؛ بیماری‌های مزمن مدیریت شود و گام‌ها به‌تدریج بیشتر شود. او گفت مطالعات اخیر نشان می‌دهد ۷٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ گام کافی است، نه ۱۰٬۰۰۰ مرسوم. گزارش اندازه‌ی «افزایش استاندارد»، تأمین مالی، علت مرگ‌ها و تعداد زنان را اعلام نکرده و تأکید می‌کند ارتباط علّی ثابت نشده، چون راه‌روندگان سریع‌تر ممکن است از پیش سالم‌تر باشند. این مطلب جایگزین مشورت پزشک نیست.
منبع: هلث‌لاین (Healthline)، گزارش ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ درباره‌ی مطالعه‌ی منتشرشده در JAMA Network Open در ۲۳ اکتبر